دردتان بخورد توی سرم

دوستان عزیزی که از رمزی بودن بعضی از مطالب می رنجید 

محتوای پست هایی که رمز دار است مطالبی است متعلق است به یک کلاس فیلمنامه نویسی. یعنی حاوی فایل های وردی است که به اتفاق هنرجویان کلاس و بنده نگاشته شده است و جزو اموال بچه های کلاس محسوب می شود. بنده بعد از اتمام هر جلسه این فایل ها را در پست های رمز دار می گذارم تا آنها فایل های خودشان را آپلود کنند و به آن دسترسی داشته باشند. 

دوستان عزیز 

چرا اینقدر از وجود پست های رمزدار ناراحت می شوید ؟ ... خب ممکن است آدم به یک دلیلی ناچار به استفاده از پست رمزدار شود ... مثلا بنده یک زمانی که ایمیلم ایراد کرده بود بوسیله وبلاگ نامه نگاری می کردم و مجبور بودم از پست های رمزدار استفاده کنم ... آیا باید برای آن پست ها رمز نمی گذاشتم ؟ آیا باید نامه هایم را وسط وبلاگ ولو می کردم ؟ 

دوستان عزیز 

این وبلاگ وبلاگ ناقابلی است. تمام مطالب ناقابلی که توی آن فایل متعلق به خود بنده ی حقیر است در پست های بدون رمز گذاشته شده اما بقیه آن متعلق به بچه های کلاس است. خب واقعا نمی توانم آنها را در معرض دید همگان قرار دهم . شما باشید هم این کار را نمی کنید.

دوستان عزیز خواهش می کنم این چندتا پست رمز دار را تحمل کنید ... وگرنه ناچار می شوم برای ناراحت نشدن شما تمام آنها را حذف کنم و همه را به یک وبلاگ گمنام منتقل کنم تا تمام مطالب وبلاگم بدون رمز به نظر بیاید ... 

  
نویسنده : هادی مقدم دوست ; ساعت ٤:٤۳ ‎ب.ظ روز ٢٧ آذر ۱۳٩٢
تگ ها :